؛ « الأَرضُ المُقَدَّسةُ » : سرزمين فلسطين ، « أرْضٌ مُقَدَّسةُ » : سرزمين مقدس . المَقْدِسيّ - [ قدس ] : منسوب به ( بيت المَقْدِس ) است . المُقَدَّسيّ - [ قدس ] : منسوب به ( بيت المَقْدِس ) است . المُقْدِم - ج مَقَادِيم [ قدم ] : فا ، - من الرَّحْلِ : قسمت جلو هودج و كجاوه ، - من الوجه : آنچه كه رو به روى تو در آيد . ، - من العين : گوشهء چشم كه نزديك بينى است . المَقْدَم - [ قدم ] : زمان آمدن . المُقَدَّم - [ قدم ] : مفع ، - ( ا ع ) : سرگرد ، و در زبان متداول مردم لبنان به معناى بزرگ ايل است ، - ج مَقاديم من الرَّحل : جلوى هودج ، - من الوجه : آنچه كه با آن روبرو شوند ، ، - من العين : گوشه چشم كه نزديك بينى است . المُقَدَّمَة - [ قدم ] من الجيش : پيش قراول لشكر ، - من الكتاب : ديباچهء كتاب ؛ « مُقَدَّمَةُ الرَّحْل » : قسمت پيشين هودج و يا كجاوه . المُقَدِّمَة - [ قدم ] : پيشاني ، جبهه ، آنچه كه متوقف بر چيزى باشد ، - من كلِّ شيءٍ : و از هر چيز آغاز آن است ، - من الجيش : پيش قراول لشكر ، - من الكتاب : ديباچه و يا پيشگفتار كتاب . المَقْدُود - [ قدّ ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى لاغر و ناتوان است . المَقْدُور - [ قدر ] : مفع ، امر حتمى ، نيرو و قدرت ؛ « فى مَقدورِه ان يَفْعَلَ كذا » : مىتواند آن كار را بكند . المِقْذاف - ج مَقَاذِيف [ قذف ] : پا روى كشتى . المَقْذَر - [ قذر ] : « رجُلٌ مَقْذَرٌ » ج مَقَاذِر : مردى كه مردم از او دورى كنند . المُقَذِّر - ج مُقَذِّرون [ قذر ] : آنكه به كارهاى پست و پليد دست بزند . المُقْذِعَات - [ قذع ] : « رماه بالمُقْذِعَات » : او را به زشتى و پليدى ياد كرد ، او را متهم به فاحشه گرى كرد . المُقَذِّعات - [ قذع ] : مرادف ( المُقْذِعَات ) است . المِقْذَف - ج مَقَاذِف [ قذف ] : پا روى قايق و يا كشتى . المُقَذَّف - [ قذف ] : نفرين شده ، فربه و گوشت آلود . المَقْذِيَّة - [ قذي ] : « عَيْنٌ مَقْذِيَّة » : چشمى كه در آن خاشاك بيفتد . مَقَرَ - - مَقْراً عُنقَه : گردن او را با چوب طورى زد كه استخوانش شكست ، ، - السّمكةَ المالحةَ : ماهى نمك سود را در سركه انداخت . مَقِرَ - - مَقَراً الشيءُ : آن چيز تلخ يا ترش شد . المَقْر - مصدر است ، ( ن ) : گياه صبر . المَقِر - چيز تلخ يا ترش ، ( ن ) : گياه صبر . المَقَرّ - ج مَقَارّ [ قرّ ] : قرارگاه ، محل اقامت ؛ « مَقَرُّ القِيَادة » : جايگاه رهبرى و فرماندهى ؛ « مَقَرُّ العمل » : كارگاه ، « مَقَرُّ البِئر » : گودال ته چاه كه آب هنگام كمبود در آن جمع شود . المِقْرَى - ج مَقَارِ [ قري ] : ميهمان دوست ، ظرف غذا كه جلوى ميهمان مىگذارند . المِقْرَاء - [ قري ] ( للمذكَّر و المؤنَّث ) : آنكه بسيار ميهمانى دهد ، ميهمان نواز . المِقْراة - ج مَقَار [ قري ] : مؤنث ( المِقْرَى و المِقْراء ) است ، ظرف غذا كه به ميهمان تقديم مىشود . المِقْراص - [ قرص ] : كارد سر كج ، چاقوى پيوندزنى . المِقْراض - ج مَقَارِيض [ قرض ] : قيچى . المِقْرَاع - [ قرع ] : تبرى كه با آن سنگ شكنند . المِقْرَأ - [ قرأ ] : آنچه كه بر آن هنگام خواندن كتاب قرار دهند ، رحله . المُقْرَب - [ قرب ] : مفع ، - من الخيل : اسبى كه مورد توجه باشد . المُقْرِب - [ قرب ] : فا ، - ج مَقَارِب و مَقَارِيب من الحوامل : زن آبستن كه زايمان او نزديك باشد . المَقْرَب - [ قرب ] : راه كوتاه و نزديك ، راهپيمائى در شب . المُقْرَبَة - [ قرب ] من الخيل : مؤنث ( المُقْرَب ) است . المَقْرُبَة - [ قرب ] : خويشاوندى ؛ « على مَقْرُبَةٍ من » : نزديك به . . . المَقْرَبة - [ قرب ] : خويشاوندى ، راه نزديك ، « على مَقْرَبَةٍ من » : نزديك به . . . المَقْرِبَة - [ قرب ] : خويشاوندى . المَقَرَّة - [ قرّ ] : حوض آب ، كوزه . المُقَرَّح - [ قرح ] : آنكه زخم چركى بر بدن دارد . المُقَرِّر - [ قرّ ] : فا ، عضو گروه يا جمعيتى كه بنمايندگى آن اتخاذ تصميم مىنمايد . المُقَرَّرَات - [ قرّ ] : مقررات . المُقرَّص - [ قرص ] : مفع ، - من الحلى و غيرها : از ابزار زينت آلات آنچه كه به شكل قرص ( دايره ) باشد . المُقَرْطَمَة - [ قرطم ] : « أصابع مقرطمة » : انگشتان كوتاه ( اين اصطلاح در زبان متداول رايج است ) . المِقْرَعَة - ج مَقَارِع [ قرع ] : تازيانه و مانند آن . المُقْرِف - [ قرف ] : آنكه در چهره اش سرخى باشد ، مرد پست ؛ « وجه مُقْرِفٌ » : چهرهء زشت . المِقْرَن - [ قرن ] : يوغ ( چوبى كه بر سر دو گاو بندند ) . المُقَرَّن - [ قرن ] : آنچه كه براى آن شاخ مانند درست كرده باشند ، آنچه كه چهار گوشه داشته باشد ، آنچه كه گوشه داشته باشد . المُقَرَّنَة - [ قرن ] : مؤنث ( المُقَرَّن ) است ، تپه‌هاى نزديك بهم . المَقْرُوّ - [ قرأ ] : آنچه كه خوانده شده است . المَقْرُوء - : آنچه كه خوانده شده است .